Í dag er síðasti séns fyrir Nonna að blogga ef hann vill ekki láta henda sér út af blogginu. Hann þarf svo að blogga a.m.k. einu sinni í viku til að halda statusnum.

Ég sé nú svoldið eftir að hafa hype-að upp hávöxnu söguna því hún er eiginlega ekkert sérstaklega merkileg. But here goes...

Þegar við komum í check-innið á Gatwick í London þá leit check-in daman vorkunnaraugum á Nonna og sagðist vera búin með öll neyðarútgangs sætin. Þ.e. þau sem eru með auknu fótaplássi. Hún setti samt athugasemd með nafninu hans í tölvuna um að hann væri 6.3" á hæð. Svo þegar við komum að brottfarar hliðinu þá er bara búið að færa okkur til í betri sæti og við sátum við neyðarútganginn með 2 metra fótapláss sem kom sér mjög vel í 8 tíma fluginu. Það fyndna var að þetta er greinilega stundað því ég var sú eina undir 1.90 m á hæð sem sat í þessari röð.
Það sem læra má af þessu er að það getur komið sér vel að eiga hávaxinn kærasta því annars hefði ég aldrei fengið svona gott fótapláss.

Þetta er eiginlega frekar ömurleg saga sé ég núna þegar ég er búin að skrifa hana niður... úff.