Hvítvínskaup

Eftir tvo daga er ég að fara með Gúmmígellum í þriggja daga helgarferð til Kaupmannahafnar. Þær eru mjög kvíðnar yfir því að þetta verði engin skemmtiferð eftir yfirlýsingar mínar um útspekúleraðar verslunarferðir með mikilli rannsóknarvinnu að baki, listagerð og sérmerktum götukortum. Þetta er ekki grín en þær þurfa nú samt ekki að örvænta. Mínir verslunarleiðangrar í útlöndum einkennast alltaf af hvítvínsdrykkju.

Hvítvínsdrykkjan stafar samt alls ekki (alfarið) af skemmtanagleði og hvítvínsþorsta. Heldur af hreinni og beinni nauðsyn. Ég er nefnilega haldin sjúklegum valkvíða og ef ég væri ekki hífuð myndi ég hreinlega ekki kaupa neitt. Ég geri t.d. afar sjaldan svokölluð "impulse buy" þar sem ég þarf yfirleitt að vera búin að horfa á hlutinn í nokkrar vikur til að finnast hann worthy. Þetta á sérstaklega við um skó en er líka bundið við fatnað, húsgögn, innréttingar, kvöldmat og borð á kaffihúsum. Nonni getur sérstaklega vitnað um hið síðastnefnda þar sem hann hefur ósjaldan þurft að færa sig milli borða á veitingastöðum þar sem ég hef allt í einu séð að borðið sem ég valdi upphaflega var ekki draumaborðið. Já, það er ekki lítið á manninn lagt.

Hmmm já, aftur að Kaupmannahafnarferðinni... Totally rockin'.