Wild Boys

Við skötuhjúin ásamt Gesti fórum á mögnuðustu tónleika sem ég hef farið á í langan tíma á föstudaginn. Það voru engir aðrir en ofurtöffararnir í Duran Duran sem stigu á stokk í The Tabernacle, 2500 manna tónleikasal þar sem lengsta fjarlægð frá sæti á svið er ca. 20 metrar. Það seldist upp á tónleikana á 45 sekúndum þegar miðarnir fóru í sölu á Ticketmaster þannig að við fengum að sjálfsögðu ekki miða þar 20 mínútum eftir að sala hófst. Við redduðum okkur hins vegar miðum eftir miklum krókaleiðum og gegnum sambönd.

Húsið opnaði sjö og þegar við mættum á staðinn klukkan hálf sjö var komin svona tveggja kílómetra löng röð. Við létum okkur samt hafa það og náðum þessum fínu sætum (reyndar eru engin slæm sæti á þessum tónleikastað) með gott útsýni yfir sviðið. Við þurftum svo að bíða í einn og hálfan tíma eftir goðunum, en það var engin upphitunarhljómsveit. Tímanum eyddum við í bjór- og hvítvínsdrykkju en það fékkst þetta líka fína Chardonnay á barnum. Rétt fyrir níu stigu svo gæjarnir á stokk og þvílík upplifun. Þeir eru greinilega alveg að átta sig á því hvað það er sem fólk er komið til að sjá. Þeir eru næstum því með sömu greiðslur og pössuðu sig á því að vera í fötum sem hefðu alveg gengið 1985. Ég er m.a.s. ekki frá því að Nick Rhodes hafi verið málaður eins og í den og Andy Taylor var eiginlega bara nákvæmlega eins með sömu klippingu og Miami Vice sólgleraugu. Sviðsljósin voru ekta 1985 og lang flest lögin voru gömlu Duran Duran smellirnir og af tveggja tíma dagskrá voru kannski 5 ný lög. Þeir náðu gjörsamlega gömlu Duran Duran stemmningunni án þess þó að vera eitthvað 80s hallærislegir eða eins og þeir væru örvnæntingarfullt að halda í eitthvað sem var fyrir 20 árum.

Ég verð samt að segja að ég verð aðeins að endurskoða afstöðu mína til hljómsveitarmeðlima. Ég var (eins og örugglega flestar stelpur) mjög ástfangin af John Taylor á sínum tíma og stefndi í alvöru að því að fara til Englands og giftast honum í framtíðinni. Hins vegar verður að segjast að John hefur elst ákaflega illa og er orðinn hálf útlifaður núna. Hann er líka greinilega "hressi" gæinn í bandinu og var alltaf að koma upp að öðrum hljómsveitarmeðlimum að stofna til svona "mooves" með þeim (eins og að spila á móti Andy í einn takt og svo áttu þeir að snúa baki í hvorn annan). Andy Taylor var nú aldrei hátt skrifaður hjá mér og mér fannst eiginlega hálf krípí hvað hann var nákvæmlega eins. Gestur gekk svo langt að segja að hann væri beinlínis ógeðslegur. Hins vegar var Simon Le Bon ofsa flottur, greinilega í góðu formi og hélt uppi brjáluðu stuði. Hefur greinilega bara batnað með árunum og húsið gjörsamlega trylltist þegar hann söng Wild Boys með tilheyrandi mjaðmahnykkjum... mmmm. Roger Taylor alltaf jafn krúttlegur og pínu dularfullur sem gerir hann bara spennandi og Nick stóð sig vel á tveggja hæða, L-laga hljómborðinu með aflitað hár og í full make-up.

Áhorfendur voru mjög athyglisverðir. Meðalaldurinn var svona fimm til tíu árum eldri en við og ég hef sjaldan séð jafn mikið af fólki sem þarft gjörsamlega að fá make-over. Ég bjóst reyndar við að sjá fleiri í 80s stemmningunni með hliðartagl, bleikt gloss og grifflur en það voru mjög fáir þannig. Hins vegar var mikið af konum í litríkum flauelsskyrtum og rykktum flauelsbolum. Hef ekki séð svona mikið flauel í langan tíma (og langar ekkert til þess)... hvaðan kemur þetta? Hins vegar er óhætt að segja að áhorfendur hafi verið vel með á nótunum og ég er ekki viss hvort hellan og suðið í eyrunum, sem við vorum öll með í tvo daga á eftir, hafi stafað af tónlistinni eða öllum píkuskrækjunum.