Að safna, býtta og plata

Í dag er í heimspekilegu stuði*.

Þegar ég var lítil gekk lífið út á safnanir. Ég átti meðal annars mjög gott glansmyndasafn sem var að miklu leyti byggt upp á því að ég átti litla systur og það var auðvelt að plata út úr henni flottu glansmyndirnar hennar í hvert skipti sem hún fékk eitthvað fínt. Mitt safn var því á við tvö. Aumingja Anna komst hins vegar aldrei á skrið með sitt safn... ekki fyrr en ég óx upp úr þessu og gaf henni mitt en þá var það hvort sem er komið úr tísku.

Á móti kom að ég átti eldri frænkur sem plötuðu út úr mér mínar fallegu myndir. Ég man sérstaklega eftir einni englamynd sem var svona gamaldags og var á stærð við hálft A4 blað. Amma gaf mér þessa mynd og mér fannst hún ægilega fín. Einhver eldri stelpa (man ekki hver, eins gott fyrir hana) náði hins vegar að telja mig inn á að þetta væri alveg glötuð mynd og endaði á því að “bjarga mér” með því að gefa mér einhverja low-a## mynd á móti englinum mínum. Ég sé ennþá eftir honum.

Glansmyndirnar voru reyndar það eina sem ég náði mér á skrið með. Sumar gellur voru alveg að tapa sér í servíettunum en ég skildi aldrei alveg þá söfnun (mín hefur nú aldrei talist húsleg). Ég átti þó smá safn bara til að vera með en það var eitthvað hálf lummulegt með einlitum matarservíettum úr Bónus.

Ég safnaði líka frímerkjum þegar ég var lítil en ég held að það hafi aðallega verið pabbi sem stóð á bak við það. Anna systir kom hins vegar sterk inn (kannski vegna þess að hún fékk ekki að eiga glansmyndirnar í friði) og safnaði frímerkjum í mörg ár. Þegar ég sá þennan áhuga hennar gaf ég henni, þessi góða stóra systir sem ég er, mitt safn sem ég hafði verið byrjuð á í Svíþjóð.

Svo var líka hægt að safna dúkkulísum. Ég átti t.d. eina ægilega fallega, gamaldags dúkkulísu sem mamma og hennar systur léku sér með. Amma gaf okkur systrum sitt hvora (í góðri trú) en það atvik hefur verið kallað “Dúkkulísustuldurinn mikli” af frænkum okkar síðan, sem voru sko ekki sáttar (og kvittuðu um það svo um munaði í gestabókina á Siglufirði). Þessar ásakanir fóru eiginlega alveg með minn dúkkulísusafnara ferili þannig að það varð aldrei neitt mikið úr honum.

Nú safna ég bara hári (æ, ég er með lélegan húmor).

*Ég sló óvart fyrst inn heimskspekilegu stuði... tilviljun? Ég held ekki.